tag:blogger.com,1999:blog-77102750320864352572012-02-16T16:54:57.669-08:00Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.comBlogger161100tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-42493607694795496812009-11-23T00:41:00.000-08:002009-11-23T00:41:22.162-08:00കാട്‌ കാടാകുന്നതിനുപിന്നിൽ <br />ചെറിയ ചില കാറ്റുകൾ <br />കരിയിലകളിലൂടെ പായുന്ന ജീവൻ <br />വിശപ്പ്‌ <br />പുൽച്ചാടി <br />പതുങ്ങിയെത്തുന്ന ഗർജ്ജനങ്ങൾ <br />ചിതറിവീഴുന്ന കിളിയൊച്ചകൾ <br />തൂവൽ, ഇരുട്ടും എട്ടുകാലികളും <br />ശബ്ദമില്ലാതെ മണ്ണിനും മരത്തിനും <br />പുറത്തേക്കു തെറിക്കുന്ന കൂണുകൾ <br />ഇന്നലെ മഴയത്ത്‌ <br />ഇലകളിൽ തങ്ങിയ വെള്ളം തുള്ളിയിടുന്നത്‌ <br />എല്ലാം ഭാരമില്ലാതെ <br />നിശബ്ദമാകുന്നതാണ്‌ <br /><br />ഇന്നലെ ഒറ്റയിരുപ്പിൽനിന്നെണീറ്റുപോയ <br />കരിങ്കൽ ദൈവം <br />കൈതൊട്ട്‌ തീപിടിപ്പിച്ചെടുക്കുവോളം <br />അസ്തമയംവരെ പച്ചയായും <br />പിന്നെ കറുത്തും <br />കാട്‌ കാടാകുന്നു <br /><br />കാട്‌ കാടാകുന്നതിനുപിന്നിൽ <br />ഞാൻ നാടുകണ്ടതിന്റെ ഓർമയാണ്‌ <br />അടുപ്പൂതിയൂതി ചുവന്ന കണ്ണുകളാണ്‌ <br />ചെറിയ ചില കാറ്റുകൾ <br />ഇപ്പോഴും പടർത്തുന്ന മണങ്ങളും <br />രാത്രിയുടെ നീലിച്ച ശബ്ദങ്ങളുമാണ്‌ <br /><br />കാട്‌ കാടാകുന്നതിനുപിന്നിൽ <br />ചെരുപ്പത്തിൽ കണ്ട നീലപാവാടയും <br />പിണഞ്ഞ കാലുകളും കിതപ്പുമാണ്‌ <br />എല്ലാം ഭാരമില്ലാതെ <br />നിശബ്ദമാകുന്നതാണ്‌ <br /><br />http://boolokakavitha.blogspot.com/2009/11/blog-post_4878.html<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-4249360769479549681?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-16191295001524217562009-11-20T08:44:00.001-08:002009-11-20T08:44:15.676-08:00[ Jeffrey McDaniel (1967 / Philadelphia, Pennsylvania) എഴുതിയ The Quite World എന്ന കവിതയുടെ വിവര്‍ത്തനം. ]<br /><br />കണ്ണിൽകണ്ണിൽ നോക്കിയിരുപ്പ്‌ <br />ശീലിപ്പിച്ചെടുക്കാൻ <br />സർക്കാർ ഓരോ ആൾക്കും <br />ദിവസം ഉപയോഗത്തിന്‌ <br />നൂറ്റി അറുപത്തേഴുവാക്ക്‌ <br />എന്നു നിശ്ചയിച്ചു <br /><br />ഫോണടിച്ചാൽ, ഹലോ പറയാതെ <br />ഞാനത്‌ കാതോടുചേർക്കും <br />റസ്റ്റോറന്റിൽ ചിക്കൻ നൂഡിൽ <br />സൂപ്പിനുനേരേ വിരൽ ചൂണ്ടും <br />പുതിയ വഴിയിലേക്ക്‌ ഞാനിണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു <br /><br />അർദ്ധരാത്രി, അതിദൂരെയുള്ള <br />കാമുകിയോട്‌, ഇന്നു ഞാൻ ആകെ <br />അമ്പത്തൊമ്പത്‌ വാക്കു മാത്രമേ <br />ഉപയോഗിചുള്ളുവെന്ന് ഊറ്റംകൊണ്ടു <br />ബാക്കി നിനക്കുവേണ്ടി ബാക്കിവച്ചതാണ്‌ <br /><br />അവൾ മറുപടി പറയാതിരിക്കുമ്പോൾ <br />എനിക്കറിയാം, അവളുടെ മുഴുവൻ <br />വാക്കുകളും ഉപയോഗിച്ചു തീർന്നുവെന്ന് <br /><br />ഞാൻ പതിയെ 'ഐ ലവ്‌ യു' എന്ന് <br />ഫോണിൽ മുപ്പത്തി മൂന്നുപ്രാവശ്യം മന്ത്രിച്ചു <br />ശേഷം, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം <br />നിശ്വാസങ്ങൾ മാത്രം കേട്ട്‌ അങ്ങനെയിരുന്നു. <br /><br /><br />http://boolokakavitha.blogspot.com/2009/10/blog-post_1723.html<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-1619129500152421756?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-37202020252157319722009-11-14T09:11:00.001-08:002009-11-14T09:11:18.181-08:00എത്തിച്ചേർന്ന <br />കുന്നിന്റെ നെറുകയിൽ <br />നടപ്പാതയുമവളുമൊപ്പം <br />നിശബ്ദതയിൽ <br />പൊതിഞ്ഞ <br />സ്മരണകൾ പോലെ നിന്നു <br /><br />കുന്നിന്റെ താഴ്‌വാരങ്ങളിൽ <br />അതിന്റെ വായിൽനിന്നടർന്ന <br />വാക്കുകൾ പോലെ <br />ചിതറിക്കിടക്കുന്ന <br />പാറകള്‍<br /><br />എന്നും കാണാറുള്ള <br />ഒരു കാറ്റ്‌ <br />പെട്ടെന്ന് <br />നടപ്പാതയുടെ കൈവിടുവിച്ച്‌ <br />അവളേയും കൊണ്ട്‌ <br />കുന്നിന്റെ <br />കൗതുകമാർന്ന <br />ആഴങ്ങളിലേക്കു പോയി <br /><br />കാറ്റ്‌ <br />തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന <br />അവളെയും കാത്ത്‌ <br />നടപ്പാതയിന്നും <br />അവിടെനിൽപ്പാണ്‌<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-3720202025215731972?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-59390623850210423532009-11-06T06:21:00.001-08:002009-11-06T06:21:21.134-08:00അന്ന്‌കൊച്ചിയിലെ <br />തെരുവുകൾ <br />ഇത്ര വിടർന്നത്‌ <br />എങ്ങനെന്നറിയില്ല <br /><br />ബസ്സ്സ്റ്റാന്റിനു മുന്നിൽ <br />തട്ടുകടകൾ <br />അപ്പുറം കാണാത്ത <br />കടലുപോലെന്ന്‌ അവൾ <br />ഓരോ വണ്ടിപ്പുറത്തും <br />എത്ര മീനുകൾ <br />എല്ലാം <br />ഒരൊറ്റ നിയോൺ വെളിച്ചത്തിൽ <br />മൊരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു <br /><br />കടപ്പുറത്ത്ന്ന്‌ <br />ഷൂസിൽ കയറിയ മണ്ണ്‌ <br />കരകര എന്ന്‌ <br />കാലിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്‌ <br />ഹൈഹീൽഡ്‌ <br />ഇടക്കൊന്നു തെന്നുമ്പോൾ <br />അവൾ <br />എന്റെ കൈയിൽ <br />അമർത്തിപിടിക്കും <br />നിയോൺ സ്പോട്ടിൽ <br />ഒരു നൃത്തം പോലെ <br /><br />കോട്ടയത്തേക്കുള്ള <br />ബസ്സ്‌ വരും <br />അതിൽ അവളു കേറിയാൽ <br />പിന്നീടുവരുന്ന <br />തിരുവനന്തപുരം ബസ്സിൽ <br />ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക്‌ <br />പടച്ചവന്റെ ആകാശത്തിനു കീഴെ <br />കറുത്തുപായുന്ന റോഡിൽ <br />കുലുങ്ങിതെറിച്ച്‌ <br />ഉറക്കത്തിലും ഉണർച്ചയിലും <br /><br />ഒന്നിലും <br />ഞാനറിഞ്ഞില്ലല്ലോ <br />നിന്റെയുള്ളിൽ <br />ഉരുകിമറിഞ്ഞ ഒരു കടൽ <br />എന്റെ ചുണ്ടുകൾ <br />കപ്പലുപോലെ നിന്റെ വയറ്റത്ത്‌ <br />നങ്കൂരമിട്ടപ്പോൾ <br />ഉൾക്കലിൽ തിളങ്ങിമറിയുന്ന <br />മീങ്കൂട്ടങ്ങളുടെ പിടച്ചിലുണ്ടായിരുന്നോ <br /><br />അന്ന് തെരുവുകൾ <br />ഇത്ര വേഗം ഉറക്കമായോ <br />അകൽച്ചയുടെ വേഗം <br />അവയെ കണ്ണുകെട്ടിയോ <br /><br />ഓറഞ്ചു വെളിച്ചത്തിൽ <br />മൊരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന <br />മീനുകളേ <br />നക്ഷത്രങ്ങൾ <br />എഴുന്നേറ്റുപോയ <br />ആ നിമിഷത്തിലെങ്ങാൻ <br />നിങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നോ <br />എനിക്കു പിറകിൽ <br />പരന്നു പടർന്ന <br />ഒരു കറുത്ത ആകാശം<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-5939062385021042353?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-15530270714985787792009-10-14T08:25:00.001-07:002009-10-14T08:56:29.821-07:00കാങ്കയം വഴി <br />പരമത്തിക്കുപോകുമ്പോഴാണ്‌ <br />നൊയ്യൽ <br /><br />പച്ച, പിന്നെയും പച്ചപ്പ്‌ <br />കറുത്ത വയലുകൾ <br />കരിമ്പിൻ തോട്ടങ്ങൾ <br />കുടിലുകൾ, എരുമ <br />പുളിമരങ്ങളും കുഴൽക്കിണറും <br />കടിച്ചുകുടയുന്നപോലെ തമിഴ്‌ <br />വെറ്റില മുറുക്കിച്ചുവപ്പിച്ച് <br />തിളങ്ങിക്കറുത്ത പെണ്ണിനേപ്പോലെ <br />നൊയ്യൽ <br /><br />വണ്ടി നിറുത്തി <br />വഴിയരികിലെ പുല്ലിലേക്ക്‌ <br />മൂത്രമൊഴിച്ചു <br />കരണ്ടു പാഞ്ഞപോലൊരു സുഖം <br />മൂത്രത്തിന്റെ <br />വില്ലിലൂടെ വളഞ്ഞ്‌ <br />അടിവയറ്റിൽ തുളച്ചുകയറി <br />എനിക്കുള്ളിൽ <br />നൊയ്യൽ വിത്തുമുളച്ച്‌ <br />പച്ച കനത്തു <br />അവളുടെ ചരിത്രവും <br />ഭാഷയും ദ്രാവിടമായ <br />ബലിഷ്ടതയിൽ കട്ടപിടിച്ചു. <br />ഒരു ഗ്രാമം എനിക്കുള്ളിൽ <br /><br />കാങ്കയം വഴി <br />പരമത്തിക്കുപോകുമ്പോഴാണ്‌ <br />നൊയ്യൽ <br /><br />ഇന്നലെ രാത്രി <br />പനിച്ച്‌, അലറി ശർദ്ദിച്ചുപോയി <br />ചുറ്റും നൂറ്റാണ്ടുകളായി <br />ചവച്ചരച്ചു തിന്നതെല്ലാം <br />വഴുവഴുത്ത്‌ കിടന്നു <br />ഏറ്റവും ഒടുവിൽ നൊയ്യൽ <br />ഒരു ഗ്രാമം എന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ <br />തരിച്ചുപോയി <br /><br />കുഞ്ഞു കുടിലുകൾ, കരിമ്പിൻ പാടം <br />കടും ചേലകൾ ഉണക്കാനിട്ട അയ, <br />കുഴൽക്കിണറിനു ചുറ്റും കൂട്ടം കൂടുന്ന <br />പെണ്ണുങ്ങൾ, എന്റെ മക്കളുടെ <br />ചിത്ര പുസ്തകങ്ങൾക്കു ചുറ്റും <br />കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വട്ടം, പുളിമരച്ചോട്ടിൽ <br />ചീട്ടുകളി, സൈക്കിൾ ബെല്ല്‌, തമിഴ്‌ <br />നൊയ്യലിൽ നിന്നുള്ള റോഡ്‌ <br />എന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ <br />മറുപിള്ള പോലെ <br />പിണഞ്ഞു വഴുവഴുത്ത്‌ നീണ്ടു <br /><br />കണ്ണുകൾ മുറുക്കിയടച്ച്‌ <br />എന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ <br />ഞാൻ ചുരുണ്ടു കിടന്നു <br /><br />കാങ്കയം വഴി <br />പരമത്തിക്കുപോകുമ്പോഴാണ്‌ <br />നൊയ്യൽ <br /><br />നീട്ടിയടിച്ച ഒരു ഹോൺ <br />എന്റെ മുറിയെ വിറപ്പിച്ച്‌ കടന്നു പോയി <br />അകലെ നിന്നൊരു ലോറിയുടെ <br />വെളിച്ചം വഴിയരികിലെ <br />ബോർഡിൽ മിന്നിപ്പോയി <br /><br />നൊയ്യൽ - 0 കി.മി.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-1553027071498578779?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-72132211218510030872009-10-08T02:58:00.001-07:002009-10-08T02:58:08.351-07:00ഒരു ചരിത്രത്തിന്റെയും <br />വക്കുപോലും കടിക്കാൻ പറ്റാതെ <br />ജീവിച്ചുപോരുന്ന എനിക്കുമേൽ <br /><br />അടിപ്പാവാടയുടെ <br />ചരടിൽ കോർത്തിട്ട എത്ര <br />ദിവ്യപ്രവർത്തികളാണ്‌ ക്ലാര <br />ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട്‌ ചൊരിഞ്ഞിട്ടത്‌ <br /><br />എന്നിട്ടും <br />ഒരു പുണ്യവാളനോ പ്രവാചകനോ <br />ആവണമെന്ന്‌ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല <br /><br />പിന്നീടൊരിക്കൽ <br />ഡ്രൈവർ ജോസഫുചേട്ടന്റെ <br />കഥകൾ കേട്ടപ്പോൾ <br />വീണ്ടും കൊതി തോന്നിയെന്നതു സത്യം <br /><br />എങ്കിലും, അടക്കിപ്പിടിച്ച്‌ <br />ഓരോ പുണ്യാത്മാവിനും <br />ഓരോ നിയമം എന്നാശ്വസിച്ച്‌ <br />ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തിനുമേൽ <br />ചുരുണ്ടു കൂടിക്കിടന്നില്ലേ? <br /><br />അപ്പോൾ <br />കെട്ടഴിഞ്ഞു ചിതറിയ <br />പുണ്യ പ്രവർത്തികളുടെ അവസാനം <br />ക്ലാരയെ പുണ്യവാളത്തിയെന്നു <br />പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ <br /><br />സ്കൂളിൽനിന്നൊളിച്ചുപോയി <br />എരമല്ലൂർ ജോസിൽനിന്ന്‌ <br />എട്ടു പ്രാവശ്യം കണ്ട <br />സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ <br />എവിടെങ്കിലും ഞാൻ തന്നെ <br />എന്നെ ഒന്നു കോറിയിടേണ്ടതല്ലേ? <br /><br /><br />( പത്മരാജന്റെ തൂവാനത്തുമ്പികൾക്ക്‌...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-7213221121851003087?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-1285962606926672072009-10-03T06:51:00.001-07:002009-10-04T21:24:38.175-07:00[Ram Tzu (Wayne Liquorman) വിന്റെ YOU THINK OF THE PATH എന്ന കവിതയുടെ വിവര്‍ത്തനം...]<br /><br /><br />പാതയെക്കുറിച്ച്‌ <br />മലമുകളിലേക്ക്‌ കയറാനുള്ള <br />നീണ്ടു ദുർഗ്ഗടമായത്‌ <br />എന്നാവും നിന്റെ ചിന്ത <br /><br />പല പാതകളുണ്ടാവാം <br />എന്നു ചിലപ്പോൾ നീ സമ്മതിച്ചേക്കാം <br />പക്ഷേ എല്ലാറ്റിനും <br />ഈയൊരു അവസാനം തന്നെയെന്ന് <br />നിനക്കു തീർച്ചയാണ്‌ <br /><br />റാംത്സുവിന്‌ ഇതറിയാം... <br /><br />പല പാതകളുണ്ട്‌ <br /><br />അരുവികൾപോലെ <br />അനായാസമായി മലമുകളിൽനിന്ന് <br />(പലപ്പോഴും പക്ഷെ <br />അത്ര വേദനാശൂന്യമാവില്ലെങ്കിലും) <br />അവ താഴേക്ക്‌ ഒഴുകുന്നു <br /><br />എല്ലാം <br />താഴ്വാരത്തെ മരുമണലിലേക്ക്‌ <br />അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-128596260692667207?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-7023127439158275522009-09-23T07:36:00.001-07:002009-09-25T08:10:21.269-07:00അകലെനിന്നേ അറിയാം <br />അവന്റെ വിയർപ്പുമണം <br />കാക്കി നിക്കർ <br />ചന്തി കീറിയിരിക്കും <br />എന്നാലും കാണും <br />പോക്കറ്റിൽ ഒരു കണ്ണിമാങ്ങയോ <br />കശുവണ്ടിയോ എനിക്കുതരാൻ <br /><br />വൈകുന്നേരം <br />സതി ടീച്ചറാണു പറഞ്ഞത്‌ <br />അമ്പലപ്പറമ്പിൽ ആന വിരണ്ടു <br />ആനക്കൊമ്പിൽ തൂങ്ങി <br />അവൻ ആശുപത്രിയിലേക്കും <br />അവിടന്ന് ആംബുലൻസിൽ <br />വീട്ടിലേക്കും വന്നുവെന്ന് <br /><br />ചെന്നു നോക്കി <br />വിയർപ്പിനു പകരം <br />മരുന്നിന്റെ മണം <br />കോടിത്തുണി പുതപ്പ്‌ <br /><br />- അസൂയ തോന്നിപ്പോയി<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-702312743915827552?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-82684979661486195052009-09-21T01:00:00.000-07:002009-09-21T01:00:02.431-07:00[ Wislawa Szymborska എഴുതിയ The Terrorist, He Watches എന്ന കവിതയുടെ വിവര്‍ത്തനം. ]<br /><br /><br />ബാറിനുള്ളിൽ ബോംബ്‌ ഉച്ചക്ക്‌ ഒന്നേ ഇരുപതിനു പൊട്ടിത്തെറിക്കും. <br />ഇപ്പോൾ സമയം ഒന്നേ പതിനാറുമാത്രം <br />ചിലർക്ക്‌ ഇനിയും അകത്തേക്കു പോകാൻ സമയമുണ്ട്‌, <br />ചിലർക്ക്‌ പുറത്തേക്കിറങ്ങാനും. <br />ആ ടെററിസ്റ്റ്‌ തെരുവിന്റെ മറുവശത്തേക്ക്‌ മാറിനിന്നു കഴിഞ്ഞു. <br />ദൂരം അയാളെ ഏതപകടത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കും, <br />മാത്രമോ, ക്രൗര്യം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്ക്‌ <br />എന്തൊരു കാഴ്ച്ചയാണിത്‌: <br />മഞ്ഞ ജാക്കറ്റണിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ, അവൾ അകത്തേക്കു പോകുന്നു. <br />കറുത്ത കണ്ണട വച്ചയൊരാൾ, പുറത്തേക്കിറങ്ങി. <br />ജീൻസിട്ട ചെറുപ്പക്കാർ, അവർ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടു നിൽക്കുകയാണവിടെ. <br />ഒരു മണി പതിനേഴുമിനിട്ട്‌ നാലു സെക്കന്റ്‌. <br />ആ പൊക്കം കുറഞ്ഞയാൾ ശരിക്കും രക്ഷപെട്ടു, സ്കൂട്ടറിൽ കയറി പോകുന്നു. <br />ആ പൊക്കം കൂടിയ മനുഷ്യൻ, അയാൾ അകത്തേക്കു കടന്നു. <br />ഒരു മണി പതിനേഴു മിനിട്ട്‌ നാൽപത്‌ സെക്കന്റ്‌ <br />അവിടെ ആ പെൺകുട്ടി, മുടിയിൽ പച്ച റിബ്ബൺ കെട്ടിയവൾ <br />കഷ്ടമായിപ്പോയി ബസ്സ്‌ കാഴ്ചയിൽ നിന്നു് അവളെ ഒന്നു മറച്ചത്‌. <br />ഒന്ന്‌ പതിനെട്ട്‌. <br />ആ പെൺകുട്ടിയെ അവിടിപ്പോൾ കാണാനില്ല. <br />അകത്തേക്കു പോകാൻ മാത്രം മണ്ടിയാണോ അവൾ, അതോ കയറിയിട്ടില്ലേ? <br />അത്‌ അവരെ പുറത്തേക്കെടുത്തുകൊണ്ടു വരുമ്പോൾ നമുക്കു കാണാം. <br />ഒന്ന്‌ പത്തൊൻപത്‌. <br />ആരും അകത്തേക്കു പോകുന്ന ലക്ഷണമില്ല. <br />മറിച്ച്‌, ഒരു തടിയൻ കഷണ്ടി പുറത്തേക്കിറങ്ങി വരുന്നുമുണ്ട്‌ <br />അയാൾ പോക്കറ്റിൽ എന്തോ തപ്പിനോക്കുന്നതുപോലെ, എന്നിട്ട്‌ <br />ഒന്ന് പത്തൊൻപത്‌ അൻപത്‌ സെക്കന്റ്‌ <br />അയാളുടെ വൃത്തികെട്ട കയ്യുറകൾ തപ്പി അകത്തേക്കുതന്നെ തിരിച്ചുപോയി <br />ഒന്ന് ഇരുപത്‌ <br />സമയം, എത്രയിഴഞ്ഞാണു പോകുന്നത്‌ <br />ഇനി ഏതു നിമിഷത്തിലും സംഭവിക്കാം <br />ഇതുവരെ ആയിട്ടില്ല <br />അതെ, ഇതുതന്നെ <br />ബോംബ്‌, അത്‌ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-8268497966148619505?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-67603434519241710532009-09-20T07:39:00.001-07:002009-10-06T02:29:02.563-07:00[Dr. Shihab M. Ghanem എഴുതിയ BAKHBOOKH* എന്ന കവിതയുടെ വിവര്‍ത്തനം]<br />എന്റെ കൊച്ചുമകൾ ഹനൗഫിന്‌ <br /><br /><br />ഞാൻ ഇടത്‌ കൈപ്പത്തി നടുവിൽ ഒരു നാണയം വച്ചു <br />അതിന്റെ മേലേക്കൊന്നൂതി <br />മറുകൈ കൊണ്ടതു മറച്ച്‌ <br />അവളോടു പറഞ്ഞു: " പറ ബഖ്‌ബൂഖ്!" <br />അവൾ പറഞ്ഞു "ബ ബൂ" <br />ഞാൻ കൈകൾ തുറന്നു കാട്ടി <br />നാണയം എവിടെ?... എവിടെ?... <br />ഒരു ഞൊടികൊണ്ട്‌ അതപ്രത്യക്ഷമായി... <br />അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... അദ്ഭുതം <br />അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി <br />അവൾക്ക്‌ - ദൈവം അവളെ കാക്കട്ടെ - രണ്ടു വയസ്സിൽ <br />താഴെയാണു പ്രായം <br />ബഖ്‌ബൂഖ്<br />ഞങ്ങളൂതിയ നാണയം അപ്രത്യക്ഷമായി. <br />അവൾ വെൽവറ്റുടുപ്പിട്ട <br />അവളുടെ വലിയ പാവയെ എടുക്കാനോടി <br />എന്റെ കൈകളിൽ വച്ചുതന്നു പറഞ്ഞു : "ബാ...ബൂ..." <br />ഞാൻ ഗദ്ഗദംകൊണ്ടടഞ്ഞുപോയ <br />ശബ്ദത്തിൽ ഒഴിഞ്ഞുമാറി: <br />"ഈ പാവ അപ്രത്യക്ഷമാക്കാൻ കഴിയുന്നതിനേക്കാളേറെ <br />മനോഹരമാണ്‌, എന്റെ പൊന്നുമോളേ..." <br /><br />*"ബഖ്‌ബൂഖ്" എന്ന വാക്ക്‌ ചില അറേബ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ വസ്തുക്കളെ അപ്രത്യക്ഷമാക്കാൻ മാന്ത്രികരുപയോഗിക്കുന്ന വാക്കാണ്‌, "അബ്രകദബ്ര"പോലെ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-6760343451924171053?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-77706401287007463722009-09-19T01:00:00.000-07:002009-09-20T07:44:02.342-07:00വലിങ്ങനെ <br />മുരളാത്ത വണ്ടി കയറ്റം കയറുന്ന പോലെ <br />ആമിനുമ്മ ജിന്നുകളോടു പറഞ്ഞു:<br />"അര്‍ദ്ധരാത്രി എല്ലാ മക്കളും ഉറങ്ങുന്ന നേരം <br />ഒന്നു സുബര്‍ക്കം കാണിച്ചു തായോ." <br /><br />കൈപിടിച്ച്‌ കെട്ടിയോനുറങ്ങുന്ന നേരം <br />ജിന്നു് അമിനുമ്മാനെ നക്ഷത്രങ്ങളിലൂടെ നടത്തി <br />സുബര്‍ക്കത്തിന്റെ പടിയിലെത്തിച്ചു.<br /><br />മിന്നുന്ന നിലാവില്‍ <br />തിളങ്ങി നിന്നിരുന്നു ആകാശം മുഴുവന്‍. <br />പ്രപഞ്ചം കീഴെ കോഴിമുട്ടപോലെ കിടക്കുന്നു.<br /><br />ആമിനുമ്മ കൂട്ടിലെ കോഴികളെ, ആടുകളെ <br />സുബൈ ബാങ്കിനുണരുന്ന കെട്ടിയോനെ ഓര്‍ത്തു.<br /><br />ജിന്നിന്റെ കൈവിട്ട്‌ പമ്പരം പോലെ കറങ്ങി <br />കറുത്തു പുകഞ്ഞ തന്റെ അടുക്കളയില്‍ വന്നു വീണു. <br />പാത്രങ്ങള്‍ കഴുകാനും ചായ വയ്കാനും തുടങ്ങി<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-7770640128700746372?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-12226668751207376682009-09-18T00:13:00.000-07:002009-09-20T07:44:39.731-07:00ഡൊം മൊറയ്സിന്‌ <br /><br />തിമിംഗലത്തിന്റെ പുറത്തിരിക്കുന്നതു <br /><br />കണ്ടു അഭാവങ്ങളുടെ പ്രബോധകൻ .<br /><br /><br />വൃദ്ധന്റെ മുഖംമൂ ടിയണിഞ്ഞ്‌ <br /><br />കുട്ടി <br /><br />ഒറ്റവിരൽ കൊണ്ട്‌ ജീവിതം ടൈപ്പു ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു .<br /><br /><br />അവസാനം കാണുമ്പോൾ കടൽത്തീരത്തായിരുന്നു <br /><br />ഞണ്ടുകളുടെ വൃത്തത്തിനുള്ളിൽ <br /><br />തന്റെ വൈകുന്നേരത്തിന്റെ നീളം എഴുതികൊണ്ടിരിക്കുന്നു .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-1222666875120737668?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-81477300650482998382009-09-17T00:21:00.001-07:002009-09-17T00:21:09.401-07:00ജാപ്പാനീസ് കവി റൈയൂച്ചി താമുറയുടെ കവിത<br /><br />1<br />ഞാന്‍ ഒരു കുട്ടിയുടെ<br />“എല്ലാ പ്രഭാതങ്ങളിലും ആയിരക്കണക്കിന്<br />മാലാഖമാരെ കൊന്നതിനു ശേഷം ”എന്ന<br />കവിത വായിച്ചു.<br />കവിത ഞാന്‍ മറന്നു.,പക്ഷേ തലക്കെട്ട്<br />എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോവുന്നില്ല.<br />ഞാന്‍ കുറച്ച് കാപ്പി കുടിച്ചു.<br />ലക്ഷക്കണക്കിനാളുകള്‍ വായിച്ച ഒരു പത്രം വായിച്ചു.<br />എല്ലാ ദുരിതങ്ങളും ലോകത്തിലെ എല്ലാ നാശവും<br />തലവാചകങ്ങളിലും ആകര്‍ഷക വാക്യങ്ങളിലും<br />പറ്റമായി അടുക്കിയിരിക്കുന്നു.<br />എനിക്ക് വിശ്വാസയോഗ്യമായ ഒരേയൊരു ഭാഗം<br />സാമ്പത്തിക പേജ് മാത്രമാണ്.<br /><br />2<br />ആ കുട്ടിയുടെ പ്രഭാതങ്ങളും<br />എന്റെ പ്രഭാതങ്ങളും-<br />എപ്രകാരമാണ് അവ വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്?<br /><br />3<br />പക്ഷേ ആ കുട്ടിക്ക് മാലാഖമാരുടെ മുഖങ്ങള്‍ കാണാം.<br /><br />4<br />അവരെ കൊന്നതിനു ശേഷം<br />നീയെന്താണ് ചെയ്യാറുള്ളത്?<br />ഞാന്‍ പുറത്ത് നടക്കാനിറങ്ങും.<br />എവിടെ?<br />വലിയ പാലം മുകളിലുള്ള<br />ഒരു നദിയിലേക്ക്.<br /><br />എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും?<br />എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും എന്റെ കൈകള്‍ രക്തത്താല്‍<br />നനഞ്ഞിരിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ.<br /><br />5<br />എനിക്ക് ആയിരക്കണക്കിന് മാലാഖമാരെ<br />കൊല്ലാന്‍ കഴിയില്ല.<br />പക്ഷേ ഒരു വരണ്ട പാതയിലൂടെ<br />കടല്‍ക്കരയിലേക്ക് ഞാന്‍ നടന്നു.<br />ചൂടുറ്റ ആകാശം ഇപ്പോഴും<br />വിയര്‍ത്ത ചുഴലിമേഘങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞതാണ്.<br />കടലിന്റെ പിന്നീടുണ്ടായ നിറംവീഴ്ച്ച<br />ചക്രവാളത്തിലെ വേനല്‍ ആയിരുന്നില്ല.<br />ഇരുളിന്റെ എക്കലടിഞ്ഞ സ്ഥലങ്ങളിലൂടെ<br />ചെറിയ അരുവികള്‍ ഒഴുകുന്നു.<br />ക്ഷീണിച്ച സൂക്ഷ്മ തന്തുക്കള്‍<br />എന്റെ നേര്‍ത്ത കൈകളില്‍ പൊന്തിക്കിടക്കുന്നു.<br />ഒരു വലിയ പാലം നങ്കൂരമുറപ്പിക്കുന്നതിന്<br />ഇതിലിടമില്ല.<br /><br />6<br />പാലത്തിന്റെ ഈയറ്റത്തെ നട്ടുച്ച<br />സര്‍വവും തിളങ്ങുന്നു.<br />ഷര്‍ട്ടിന്റെ ബട്ടനുകള്‍<br />ദ്രവിച്ച പല്ല്<br />ഒരു എയര്‍ റൈഫിള്‍<br />നിറമുള്ള ചില്ലു കഷ്ണം<br />പിങ്കു നിറത്തിലെ പുറന്തോട്<br />കടല്‍പ്പായലിന്റെ ഗന്ധങ്ങള്‍<br />നദീജലം സമുദ്രവുമായി ചേരുന്നത്<br />മണല്‍<br />കൂടാതെ<br />അത്രയും ദൂരെ<br />എന്റെ കാല്‍പ്പാടുകള്‍ പോലെ.<br /><br />7<br />ഇനി എന്റെ ഊഴമാണ്<br />നിന്നോട് ലോകത്തെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ പറയാം<br />പാലത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്ത്<br />നിഴല്‍ ലോകം<br />വസ്തുക്കളും ആശയങ്ങളും പൂര്‍ണമായും നിഴല്‍ മാത്രം.<br />നിഴലുകള്‍ നിഴലുകളെ തിന്നുന്നു,<br />പടരുന്നു,ക്യാന്‍സര്‍ കോശങ്ങളെപ്പോലെ<br />ചുറ്റിലും പ്രസരിക്കുന്നു.<br />മുങ്ങിച്ചത്ത ശരീരങ്ങളിലെ ചീയുന്ന അവയവങ്ങള്‍<br />പച്ചച്ചിന്തകള്‍ ചീര്‍ത്ത് പുറത്തേക്ക് തള്ളുന്നു.<br />മധ്യകാല ചന്തകള്‍ കച്ചവടക്കാരേയും വേശ്യകളേയും<br />സന്യാസിമാരേയും കൊണ്ട് ഇളകിമറിയുന്നു.<br />പൂച്ചകള്‍ ആടുകള്‍ പന്നികള്‍ ,കുതിരകള്‍, പശുക്കള്‍<br />എല്ലാത്തരം മാംസങ്ങളും അറവുശാലകളില്‍ തൂങ്ങുന്നു.<br />പക്ഷേ ഒരിടത്തും രക്തം കാണാനില്ല.<br /><br /><br />8<br />അപ്പോള്‍,<br />ആയിരക്കണക്കിന് മാലാഖമാരെ കൊന്നില്ലെങ്കില്‍<br />എനിക്ക് പാലം കാണാന്‍ കഴിയില്ലേ?<br /><br /><br />9<br />എന്റെ കാമത്തെ പ്രധാനമായും-<br />ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ച്ചയേതാണ്?<br />കാലം അപ്രത്യക്ഷമായിക്കഴിഞ്ഞു.<br />സവാരിക്കാരനില്ലാത്ത ഒരു കറുത്തകുതിര<br />വെളിച്ചത്തിന്റെ ലോകത്തെ മുറിച്ചുകടക്കുന്നു.<br />പതിയെ,നിഴലുകളുടെ ലോകത്തിലേക്കാണെങ്കിലും<br />ക്ഷീണിച്ച്,അതു വീഴുന്നു.<br />കരയുന്ന മൃഗത്തിന്റെ കണ്ണീര്‍,പക്ഷേ ദ്രവിക്കല്‍<br />തിളക്കമാര്‍ന്ന് നേരിട്ട് എല്ലിലേക്കെത്തുന്നില്ല.<br />ശുദ്ധമായ വെളുത്ത എല്ല്<br />പിന്നെ ഭൂമിയിലേക്ക്.<br />വീണ്ടും പ്രഭാതം എത്തുന്നു.<br />എനിക്ക് പുറത്തു പോവണം,ജീവിക്കണം.<br />ആയിരക്കണക്കിന് മാലാഖമാരെ<br />കൊന്നതിനു ശേഷം.<br /><br />കവി-റൈയൂച്ചി താമുറ,ജപ്പാന്‍<br />(Every morning after killing thousands of Angels<br />-Ryuichi Tamura)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-8147730065048299838?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-18567351669730542292009-09-17T00:11:00.001-07:002009-09-17T00:25:36.993-07:00[ Wislawa Szymborska എഴുതിയ Conversation With A Stone എന്ന കവിതയുടെ വിവര്‍ത്തനം. ]<br /><br />ഞാൻ കല്ലിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി <br />"ഇതു ഞാനാണ്‌, അകത്തേക്കു വന്നോട്ടേ?" <br />എനിക്ക്‌ ആ ഉള്ളൊന്നു കാണണം <br />നിന്റെ ഗന്ധം കൊണ്ടു നിറയണം." <br /><br />"ദൂരെ പോ," കല്ല്‌ പറയുകയാണ്‌ <br />"ഞാൻ മുറുകിയടഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്‌ <br />നീയെന്നെ ചെറുതുണ്ടങ്ങളാക്കി നുറുക്കിയാലും <br />ഞങ്ങളെല്ലാവരും അടഞ്ഞുതന്നെയിരിക്കും <br />നിനക്ക്‌ ഞങ്ങളെ പൊടിച്ചു മണലാക്കാം <br />അപ്പോഴും നിന്നെ ഞങ്ങൾ അകത്തു വിടില്ല." <br /><br />ഞാൻ കല്ലിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി <br />"ഇതു ഞാനാണ്‌, അകത്തേക്കു വന്നോട്ടേ?" <br />അടക്കാനാവാത്ത ആകാംക്ഷകൊണ്ടു വന്നതാണ്‌ <br />ജീവിതത്തിനുമാത്രമേ അത്‌ ശമിപ്പിക്കാൻ കഴിയൂ <br />എനിക്ക്‌ നിന്റെ കൊട്ടാരത്തിലൂടൊന്നു ചുറ്റണം <br />എന്നിട്ടുവേണം ഇതുപോലെ ഇലയോടും <br />വെള്ളത്തുള്ളിയോടും ഒന്നു ചോദിക്കാൻ <br />എനിക്ക്‌ അധികം സമയമില്ല <br />എന്റെ നശ്വരതക്കു നിന്നെ തൊടണം". <br /><br />"എന്നെ കല്ലുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയതാണ്‌." കല്ല്‌ പറയുകയാണ്‌, <br />"അതുകൊണ്ടുതന്നെ മുഖം കടുപ്പിച്ചു പിടിക്കണം. <br />പൊയ്ക്കൊളൂ <br />എനിക്കു ചിരിക്കാനുള്ള പേശികളില്ല." <br /><br />ഞാൻ കല്ലിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി <br />"ഇതു ഞാനാണ്‌, അകത്തേക്കു വന്നോട്ടേ?" <br />മറക്കപ്പെട്ട്‌, സൗന്ദര്യം നിഷ്ഫലമായിക്കിടക്കുന്ന, <br />ആരുടേയും കാലൊച്ചകൾ മാറ്റൊലിക്കാത്ത, <br />നിശബ്ധമായ, ഒഴിഞ്ഞ, ഗംഭീരൻ തളങ്ങൾ <br />നിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടെന്നു ഞാൻ കേൾക്കുന്നു. <br />നിനക്കുതന്നെ അവയെക്കുറിച്ച്‌ നന്നായൊന്നും <br />അറിയില്ലായെന്ന് സമ്മതിച്ചോളൂ." <br /><br />"ഗംഭീരം, ശൂന്യം. ശരിതന്നെ," കല്ല് പറയുകയാണ്‌ <br />"പക്ഷെ അവിടെ ഇടമില്ല. <br />സുന്ദരം, ശരിയായിരിക്കാം, പക്ഷെ <br />നിന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക്‌ അത്‌ ആസ്വദിക്കാനുള്ള ശക്തി പോര. <br />നിനക്കെന്നെ അറിയാമായിരിക്കാം, പക്ഷെ ഒരിക്കലും <br />മുഴുവൻ എന്നെ മനസിലാക്കാൻ നിനക്കു കഴിയില്ല. <br />എന്റെ പുറം നിനക്കുനേരേ തിരിഞ്ഞിരിക്കും, <br />എന്റെ ഉള്ളുമുഴുവൻ നിനക്കെതിരെയും." <br /><br />ഞാൻ കല്ലിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി <br />"ഇതു ഞാനാണ്‌, അകത്തേക്കു വന്നോട്ടേ?" <br />അനശ്വരതയിലേക്കുള്ള അഭയം അന്വേഷിക്കാനല്ല, <br />ഞാൻ അസന്തുഷ്ടയല്ല, ദരിദ്രയല്ല, <br />എന്റെ ലോകം മടങ്ങിയെത്താൻ മാത്രം വിലയുള്ളതുമാണ്‌. <br />വെറും കൈയോടെ അകത്തു വരികയും <br />പുറത്തിറങ്ങുകയും ചെയ്യാം. <br />അവിടെ വന്നതിനു തെളിവ്‌ <br />ആരും വിശ്വസിക്കാത്ത എന്റെ വാക്കുകൾ മാത്രമായിരിക്കും." <br /><br />"നീ അകത്തേക്കു കടക്കണ്ട" കല്ല് പറയുകയാണ്‌. <br />നിനക്ക്‌ പങ്കുചേരലിന്റെ പൊരുളറിയില്ല <br />നിന്റെ മറ്റൊരു കാഴ്ച്ചപ്പാടിനും ഇതിനു പകരമാവാൻ പറ്റില്ല <br />നിന്റെ വീക്ഷണം എത്ര ഉന്നതമായാലും <br />പങ്കുചേരലിന്റെ പൊരുളറിയാതെ അത്‌ നിനക്കൊന്നും നേടിത്തരില്ല. <br />നിനക്ക്‌ ആ അറിവ്‌ എന്തായിരിക്കണം എന്നതിന്റെ ധാരണ മാത്രമേയുള്ളു, <br />അതിന്റെ വിത്ത്‌ മാത്രം, ഭാവന." <br /><br />ഞാൻ കല്ലിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി <br />"ഇതു ഞാനാണ്‌, അകത്തേക്കു വന്നോട്ടേ?" <br />എനിക്കിനി രണ്ടായിരം നൂറ്റാണ്ടുകൾ സമയമില്ല, <br />എന്നെ നിന്റെ മേൽക്കൂരക്കുകീഴിലൊന്നു കടക്കാനനുവദിക്കൂ." <br /><br />നിനക്ക്‌ എന്നെ വിശ്വസമില്ലെങ്കിൽ," കല്ല് പറയുകയാണ്‌, <br />"ഇലയോടു ചോദിക്ക്‌, അതും ഇതുതന്നെ പറയും. <br />ഒരു തുള്ളി വെള്ളത്തോടു ചോദിക്ക്‌, ഇല പറഞ്ഞതു തന്നെ പറയും. <br />ഒടുക്കം നിന്റെ മുടിനാരിനോടു ചോദിക്ക്‌. <br />ഞാൻ പൊട്ടിച്ചിരി നിറഞ്ഞ്‌ ഉടഞ്ഞുചിതറാറായി, <br />അതെ , പൊട്ടിച്ചിരി തന്നെ, അടക്കാനാവാത്ത പൊട്ടിച്ചിരി, <br />എനിക്ക്‌ എങ്ങനെ ചിരിക്കണം എന്നറിയില്ലെങ്കിലും." <br /><br />ഞാൻ കല്ലിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടി <br />"ഇതു ഞാനാണ്‌, അകത്തേക്കു വന്നോട്ടേ?" <br /><br />"എനിക്ക്‌ ഒരു വാതിലില്ല," കല്ല് പറയുകയാണ്‌.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-1856735166973054229?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-81093538863168395972009-07-26T07:00:00.000-07:002009-07-26T07:00:02.243-07:00ഇന്നും കുറത്തി വന്നു <br /><br />തത്ത പുറത്തും <br />കുറത്തിയകത്തും <br /><br />ദൈവമേ, ഇനി <br />എന്റെ ചീട്ട് ആരെടുക്കും?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-8109353886316839597?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7710275032086435257.post-59708313885676652262009-07-25T02:42:00.000-07:002009-07-25T02:47:17.327-07:001<br />എത്ര നിശ്ശബ്ദമാണ്‌<br />തൊടാന്‍ ശ്രമിക്കമ്പോള്‍<br />പിടി തരാതെ<br />അപ്രതീക്ഷിതമായി<br />കോരിത്തരിപ്പിച്ച്‌<br />ചിലന്തിവലപോലെ<br />അകംപുറമില്ലാത്ത<br />ഒറ്റശ്വാസത്തില്‍നിന്ന്‌<br />ചാലുകീറി<br />ഒഴുകുന്ന വഴികളില്‍നിന്ന്‌<br />വെയിലും ആകാശവും കവര്‍ന്ന്‌<br />വേരില്‍നിന്ന്‌ തണ്ടിലൂടെ<br />ഇലകളിലേയ്ക്കു വളരുന്ന<br />ഏകാന്തതയുടെ<br />ഈ സംഗീതം.<br /><br />2<br /><br />ഞാന്‍<br />വിഘടിതകണങ്ങളായ്‌<br />മാറുന്ന കാലത്ത്‌<br />ഇമയിറുക്കംപോലും<br />ഇടിമുഴക്കംപോലെ<br />ചുറ്റും പിണരുമായിരിക്കും.<br /><br />അതുവരേയ്ക്കും നിശ്ശബ്ദമാണ്‌<br />എന്റെ ഈ നിശ്ശബ്ദത.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7710275032086435257-5970831388567665226?l=trunkpetti.blogspot.com' alt='' /></div>Junaith Rahman | ജുനൈദ്http://www.blogger.com/profile/10003845079971525225noreply@blogger.com0