നിശബ്ദം

എത്തിച്ചേർന്ന
കുന്നിന്റെ നെറുകയിൽ
നടപ്പാതയുമവളുമൊപ്പം
നിശബ്ദതയിൽ
പൊതിഞ്ഞ
സ്മരണകൾ പോലെ നിന്നു

കുന്നിന്റെ താഴ്‌വാരങ്ങളിൽ
അതിന്റെ വായിൽനിന്നടർന്ന
വാക്കുകൾ പോലെ
ചിതറിക്കിടക്കുന്ന
പാറകള്‍

എന്നും കാണാറുള്ള
ഒരു കാറ്റ്‌
പെട്ടെന്ന്
നടപ്പാതയുടെ കൈവിടുവിച്ച്‌
അവളേയും കൊണ്ട്‌
കുന്നിന്റെ
കൗതുകമാർന്ന
ആഴങ്ങളിലേക്കു പോയി

കാറ്റ്‌
തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന
അവളെയും കാത്ത്‌
നടപ്പാതയിന്നും
അവിടെനിൽപ്പാണ്‌

കൊച്ചിയിലെ തെരുവുകള്‍

അന്ന്‌കൊച്ചിയിലെ
തെരുവുകൾ
ഇത്ര വിടർന്നത്‌
എങ്ങനെന്നറിയില്ല

ബസ്സ്സ്റ്റാന്റിനു മുന്നിൽ
തട്ടുകടകൾ
അപ്പുറം കാണാത്ത
കടലുപോലെന്ന്‌ അവൾ
ഓരോ വണ്ടിപ്പുറത്തും
എത്ര മീനുകൾ
എല്ലാം
ഒരൊറ്റ നിയോൺ വെളിച്ചത്തിൽ
മൊരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു

കടപ്പുറത്ത്ന്ന്‌
ഷൂസിൽ കയറിയ മണ്ണ്‌
കരകര എന്ന്‌
കാലിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്‌
ഹൈഹീൽഡ്‌
ഇടക്കൊന്നു തെന്നുമ്പോൾ
അവൾ
എന്റെ കൈയിൽ
അമർത്തിപിടിക്കും
നിയോൺ സ്പോട്ടിൽ
ഒരു നൃത്തം പോലെ

കോട്ടയത്തേക്കുള്ള
ബസ്സ്‌ വരും
അതിൽ അവളു കേറിയാൽ
പിന്നീടുവരുന്ന
തിരുവനന്തപുരം ബസ്സിൽ
ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക്‌
പടച്ചവന്റെ ആകാശത്തിനു കീഴെ
കറുത്തുപായുന്ന റോഡിൽ
കുലുങ്ങിതെറിച്ച്‌
ഉറക്കത്തിലും ഉണർച്ചയിലും

ഒന്നിലും
ഞാനറിഞ്ഞില്ലല്ലോ
നിന്റെയുള്ളിൽ
ഉരുകിമറിഞ്ഞ ഒരു കടൽ
എന്റെ ചുണ്ടുകൾ
കപ്പലുപോലെ നിന്റെ വയറ്റത്ത്‌
നങ്കൂരമിട്ടപ്പോൾ
ഉൾക്കലിൽ തിളങ്ങിമറിയുന്ന
മീങ്കൂട്ടങ്ങളുടെ പിടച്ചിലുണ്ടായിരുന്നോ

അന്ന് തെരുവുകൾ
ഇത്ര വേഗം ഉറക്കമായോ
അകൽച്ചയുടെ വേഗം
അവയെ കണ്ണുകെട്ടിയോ

ഓറഞ്ചു വെളിച്ചത്തിൽ
മൊരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന
മീനുകളേ
നക്ഷത്രങ്ങൾ
എഴുന്നേറ്റുപോയ
ആ നിമിഷത്തിലെങ്ങാൻ
നിങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നോ
എനിക്കു പിറകിൽ
പരന്നു പടർന്ന
ഒരു കറുത്ത ആകാശം

നൊയ്യൽ - 0 കി.മി.

കാങ്കയം വഴി
പരമത്തിക്കുപോകുമ്പോഴാണ്‌
നൊയ്യൽ

പച്ച, പിന്നെയും പച്ചപ്പ്‌
കറുത്ത വയലുകൾ
കരിമ്പിൻ തോട്ടങ്ങൾ
കുടിലുകൾ, എരുമ
പുളിമരങ്ങളും കുഴൽക്കിണറും
കടിച്ചുകുടയുന്നപോലെ തമിഴ്‌
വെറ്റില മുറുക്കിച്ചുവപ്പിച്ച്
തിളങ്ങിക്കറുത്ത പെണ്ണിനേപ്പോലെ
നൊയ്യൽ

വണ്ടി നിറുത്തി
വഴിയരികിലെ പുല്ലിലേക്ക്‌
മൂത്രമൊഴിച്ചു
കരണ്ടു പാഞ്ഞപോലൊരു സുഖം
മൂത്രത്തിന്റെ
വില്ലിലൂടെ വളഞ്ഞ്‌
അടിവയറ്റിൽ തുളച്ചുകയറി
എനിക്കുള്ളിൽ
നൊയ്യൽ വിത്തുമുളച്ച്‌
പച്ച കനത്തു
അവളുടെ ചരിത്രവും
ഭാഷയും ദ്രാവിടമായ
ബലിഷ്ടതയിൽ കട്ടപിടിച്ചു.
ഒരു ഗ്രാമം എനിക്കുള്ളിൽ

കാങ്കയം വഴി
പരമത്തിക്കുപോകുമ്പോഴാണ്‌
നൊയ്യൽ

ഇന്നലെ രാത്രി
പനിച്ച്‌, അലറി ശർദ്ദിച്ചുപോയി
ചുറ്റും നൂറ്റാണ്ടുകളായി
ചവച്ചരച്ചു തിന്നതെല്ലാം
വഴുവഴുത്ത്‌ കിടന്നു
ഏറ്റവും ഒടുവിൽ നൊയ്യൽ
ഒരു ഗ്രാമം എന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ
തരിച്ചുപോയി

കുഞ്ഞു കുടിലുകൾ, കരിമ്പിൻ പാടം
കടും ചേലകൾ ഉണക്കാനിട്ട അയ,
കുഴൽക്കിണറിനു ചുറ്റും കൂട്ടം കൂടുന്ന
പെണ്ണുങ്ങൾ, എന്റെ മക്കളുടെ
ചിത്ര പുസ്തകങ്ങൾക്കു ചുറ്റും
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വട്ടം, പുളിമരച്ചോട്ടിൽ
ചീട്ടുകളി, സൈക്കിൾ ബെല്ല്‌, തമിഴ്‌
നൊയ്യലിൽ നിന്നുള്ള റോഡ്‌
എന്റെ മുറിക്കുള്ളിൽ
മറുപിള്ള പോലെ
പിണഞ്ഞു വഴുവഴുത്ത്‌ നീണ്ടു

കണ്ണുകൾ മുറുക്കിയടച്ച്‌
എന്റെ ഗർഭപാത്രത്തിൽ
ഞാൻ ചുരുണ്ടു കിടന്നു

കാങ്കയം വഴി
പരമത്തിക്കുപോകുമ്പോഴാണ്‌
നൊയ്യൽ

നീട്ടിയടിച്ച ഒരു ഹോൺ
എന്റെ മുറിയെ വിറപ്പിച്ച്‌ കടന്നു പോയി
അകലെ നിന്നൊരു ലോറിയുടെ
വെളിച്ചം വഴിയരികിലെ
ബോർഡിൽ മിന്നിപ്പോയി

നൊയ്യൽ - 0 കി.മി.

പാപം ചെയ്യാത്തവര്‍...

ഒരു ചരിത്രത്തിന്റെയും
വക്കുപോലും കടിക്കാൻ പറ്റാതെ
ജീവിച്ചുപോരുന്ന എനിക്കുമേൽ

അടിപ്പാവാടയുടെ
ചരടിൽ കോർത്തിട്ട എത്ര
ദിവ്യപ്രവർത്തികളാണ്‌ ക്ലാര
ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട്‌ ചൊരിഞ്ഞിട്ടത്‌

എന്നിട്ടും
ഒരു പുണ്യവാളനോ പ്രവാചകനോ
ആവണമെന്ന്‌ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല

പിന്നീടൊരിക്കൽ
ഡ്രൈവർ ജോസഫുചേട്ടന്റെ
കഥകൾ കേട്ടപ്പോൾ
വീണ്ടും കൊതി തോന്നിയെന്നതു സത്യം

എങ്കിലും, അടക്കിപ്പിടിച്ച്‌
ഓരോ പുണ്യാത്മാവിനും
ഓരോ നിയമം എന്നാശ്വസിച്ച്‌
ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തിനുമേൽ
ചുരുണ്ടു കൂടിക്കിടന്നില്ലേ?

അപ്പോൾ
കെട്ടഴിഞ്ഞു ചിതറിയ
പുണ്യ പ്രവർത്തികളുടെ അവസാനം
ക്ലാരയെ പുണ്യവാളത്തിയെന്നു
പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ

സ്കൂളിൽനിന്നൊളിച്ചുപോയി
എരമല്ലൂർ ജോസിൽനിന്ന്‌
എട്ടു പ്രാവശ്യം കണ്ട
സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ
എവിടെങ്കിലും ഞാൻ തന്നെ
എന്നെ ഒന്നു കോറിയിടേണ്ടതല്ലേ?


( പത്മരാജന്റെ തൂവാനത്തുമ്പികൾക്ക്‌...)

അസൂയ

അകലെനിന്നേ അറിയാം
അവന്റെ വിയർപ്പുമണം
കാക്കി നിക്കർ
ചന്തി കീറിയിരിക്കും
എന്നാലും കാണും
പോക്കറ്റിൽ ഒരു കണ്ണിമാങ്ങയോ
കശുവണ്ടിയോ എനിക്കുതരാൻ

വൈകുന്നേരം
സതി ടീച്ചറാണു പറഞ്ഞത്‌
അമ്പലപ്പറമ്പിൽ ആന വിരണ്ടു
ആനക്കൊമ്പിൽ തൂങ്ങി
അവൻ ആശുപത്രിയിലേക്കും
അവിടന്ന് ആംബുലൻസിൽ
വീട്ടിലേക്കും വന്നുവെന്ന്

ചെന്നു നോക്കി
വിയർപ്പിനു പകരം
മരുന്നിന്റെ മണം
കോടിത്തുണി പുതപ്പ്‌

- അസൂയ തോന്നിപ്പോയി

സുബര്‍ക്കം

വലിങ്ങനെ
മുരളാത്ത വണ്ടി കയറ്റം കയറുന്ന പോലെ
ആമിനുമ്മ ജിന്നുകളോടു പറഞ്ഞു:
"അര്‍ദ്ധരാത്രി എല്ലാ മക്കളും ഉറങ്ങുന്ന നേരം
ഒന്നു സുബര്‍ക്കം കാണിച്ചു തായോ."

കൈപിടിച്ച്‌ കെട്ടിയോനുറങ്ങുന്ന നേരം
ജിന്നു് അമിനുമ്മാനെ നക്ഷത്രങ്ങളിലൂടെ നടത്തി
സുബര്‍ക്കത്തിന്റെ പടിയിലെത്തിച്ചു.

മിന്നുന്ന നിലാവില്‍
തിളങ്ങി നിന്നിരുന്നു ആകാശം മുഴുവന്‍.
പ്രപഞ്ചം കീഴെ കോഴിമുട്ടപോലെ കിടക്കുന്നു.

ആമിനുമ്മ കൂട്ടിലെ കോഴികളെ, ആടുകളെ
സുബൈ ബാങ്കിനുണരുന്ന കെട്ടിയോനെ ഓര്‍ത്തു.

ജിന്നിന്റെ കൈവിട്ട്‌ പമ്പരം പോലെ കറങ്ങി
കറുത്തു പുകഞ്ഞ തന്റെ അടുക്കളയില്‍ വന്നു വീണു.
പാത്രങ്ങള്‍ കഴുകാനും ചായ വയ്കാനും തുടങ്ങി

അഭാവങ്ങളുടെ പ്രബോധകൻ

ഡൊം മൊറയ്സിന്‌

തിമിംഗലത്തിന്റെ പുറത്തിരിക്കുന്നതു

കണ്ടു അഭാവങ്ങളുടെ പ്രബോധകൻ .


വൃദ്ധന്റെ മുഖംമൂ ടിയണിഞ്ഞ്‌

കുട്ടി

ഒറ്റവിരൽ കൊണ്ട്‌ ജീവിതം ടൈപ്പു ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു .


അവസാനം കാണുമ്പോൾ കടൽത്തീരത്തായിരുന്നു

ഞണ്ടുകളുടെ വൃത്തത്തിനുള്ളിൽ

തന്റെ വൈകുന്നേരത്തിന്റെ നീളം എഴുതികൊണ്ടിരിക്കുന്നു .

കുറത്തി

ഇന്നും കുറത്തി വന്നു

തത്ത പുറത്തും
കുറത്തിയകത്തും

ദൈവമേ, ഇനി
എന്റെ ചീട്ട് ആരെടുക്കും?

എന്റെ ഈ നിശ്ശബ്ദത

1
എത്ര നിശ്ശബ്ദമാണ്‌
തൊടാന്‍ ശ്രമിക്കമ്പോള്‍
പിടി തരാതെ
അപ്രതീക്ഷിതമായി
കോരിത്തരിപ്പിച്ച്‌
ചിലന്തിവലപോലെ
അകംപുറമില്ലാത്ത
ഒറ്റശ്വാസത്തില്‍നിന്ന്‌
ചാലുകീറി
ഒഴുകുന്ന വഴികളില്‍നിന്ന്‌
വെയിലും ആകാശവും കവര്‍ന്ന്‌
വേരില്‍നിന്ന്‌ തണ്ടിലൂടെ
ഇലകളിലേയ്ക്കു വളരുന്ന
ഏകാന്തതയുടെ
ഈ സംഗീതം.

2

ഞാന്‍
വിഘടിതകണങ്ങളായ്‌
മാറുന്ന കാലത്ത്‌
ഇമയിറുക്കംപോലും
ഇടിമുഴക്കംപോലെ
ചുറ്റും പിണരുമായിരിക്കും.

അതുവരേയ്ക്കും നിശ്ശബ്ദമാണ്‌
എന്റെ ഈ നിശ്ശബ്ദത.